Zwiedzamy Europę

Paryż dzieli się na dwie części o odmiennym charakterze, położone po obu stronach Sekwany. Na prawym brzegu, na północ od rzeki, przebiegają wielkie bulwary i wznoszą się najbardziej monumentalne zabytki, z których wiele powstało w wyniku XIX-wiecznej przebudowy Haussmanna; na tym obszarze turyści spędzają większość czasu, przynajmniej za dnia. Tu znajdują się najciekawsze muzea takie jak Luwr, a także największe skupisko sklepów w mieście, są także spokojne dzielnice, w rodzaju Marais, na leniwe przechadzki. Brak otwartych przestrzeni w mieście rekompensują nieoczekiwanie pojawiające się ogrody lub zielone tereny przykościelne czy dziedzińce muzeum Cluny. Ogród Les Halles nareszcie wniósł jakiś element zieleni do centrum miasta, no i zawsze pozostają jeszcze bulwary. Wyniosłe i imponujące tło dla życia ulicznego stanowi monumentalna architektura, Luwru, wieży Eiffla, ,mostów i instytucji państwowych. Nasze stulecie przyniosło secesyjne i kubistyczne innowacje. Określenie lewy brzeg kojarzy się z cyganerią, dysydentami, intelektualistami typem radykalnego studenta, czy to w wieku lat osiemnastu, czy osiemdziesięciu. Jako termin topograficzny odnosi się szczególnie do ulubionych okolic intelektualistów gmatwaniny średniowiecznych uliczek wokół bulwarów, ponieważ łaciną posługiwano się na usytuowanym tutaj do 1789 r. uniwersytecie. W czasach współczesnych tradycja buntu i nowości została podtrzymana przez postacie takich malarzy i pisarzy, jak Picasso, Apollinaire, Breton, Henry Miller, i Hemingway po pierwszej wojnie światowej, przez Camusa, Sartre'a, Juliette Greco i egzystencjalistów po drugiej wojnie oraz przez polityczne niepokoje w 1968 r., które rozpoczęły się od demonstracji studenckich i barykad, a skończyły okupowaniem fabryk i masowymi strajkami i niemal doprowadziły do obalenia prezydenta de Gaulle'a. Nie należy z tego wnioskować, że cały Paryż na południe od Sekwany stanowi terytorium opanowane wyłącznie przez rewolucjonistów i awangardę. Lewy brzeg odznacza się jednak odmienną atmosferą i charakterem, co zauważa się natychmiast po przekroczeniu rzeki. Paryż można zwiedzać na niezliczoną ilość sposobów nie trzeba zaczynać od wieży Eiffla. Nasz opis podzieliliśmy na szereg obszarów, które nie zawsze dokładnie pokrywają się z granicami, lecz mają swoistą tożsamość. Rozpoczynamy od monumentalnej osi przebiegającej od Luwru przez północno-zachodnią część miasta, a następnie przez centrum, najpierw na północ, później na południe od Sekwany. Następnie posuwamy się zgodnie z ruchem wskazówek zegara od przez Beaux Quartiers na zachodzie do biedniejszych dzielnic wschodniego Paryża. Choć czasem sugeruje się jakąś trasę spacerową, opis ma zachęcić do zobaczenia najważniejszych atrakcji w danej okolicy, a nie do posuwania się według ściśle wytyczonej trasy. Spacer ulicami Paryża już sam w sobie stanowi niesamowitą atrakcję, atmosfera miasta znana jest na całym świecie, jednak mimo takiej świetności i bogactwa nikt nie potrafi jednoznacznie stwierdzić co buduje tak znakomitą atmosferę miasta, która od wieków przyciąga turystów.