Zwiedzamy Europę

I oto zbliżamy się już do końca tej fascynującej podróży po Dolomitach. Dolomity Brenta, położone na zachód od Trydentu i szerokiej doliny Adygi, w pobliżu lodowców i wspaniałych szczytów Adamello-Presanella i Ortles, znajdują się poza geograficznymi granicami Dolomitów, ale z górami tymi łączy je typowa dla Dolomitów struktura geologiczna oraz charakterystyczne cechy krajobrazu i poszczególnych szczytów. Długie pasmo, które łączy grupy Sassolungo i Catinaccio, rozciąga się od przełęczy Sella do przełęczy Costalunga i stanowi prawe zbocze doliny Fassa, oddzielając ją od Alpe di Siusi i od kotliny Bolzano. Łatwość dostępu i różnorodność czynników charakteryzujących Catinaccio wynika z samej struktury grupy, podzielonej na cienkie i długie łańcuchy, które łącząc się ze sobą dają początek złożonemu systemowi dzikich wąwozów oraz żwirowatych głębokich przełęczy. Niektóre elementy odróżniające blade, dolomickie szczyty od innych łańcuchów alpejskich jak przewaga linii pionowych, okazałość skalnych brył pociętych na baszty, wieże, iglice itp. są tu wręcz szczególnie widoczne. Jeśli chodzi o strukturę, grupa ta zbudowana jest z długiego pasma ciągnącego się ok. 40 km w kierunku północno-wschodnim/południowo-zachodnim od miejsca, w którym potok Noce rozszerzając się tworzy sztuczne jezioro Santa aż do zwężenia rzeczki Sarca w pobliżu Stenico. Część środkowa, pomiędzy Bocca di Tuckett i Bocca di Brenta stanowi najciekawszą i najbardziej odwiedzaną część tego, gdzieniegdzie surowego królestwa skał z takimi szczytami jak Cima Brenta 3150 m, Torre di Brenta, charakterystyczny Crozzon di Brenta oraz najwyższy Cima Tosa 3173 m n.p.m. Val Gardena i Valle di Fassa to jedne z najbardziej znanych miejsc w Dolomitach — przyczynia się do tego także doskonała organizacja turystyki w regionie, gęsta sieć tras turystycznych, narciarskich, kolejek linowych, hoteli i pensjonatów. Znane miejscowości — ośrodki narciarskie to Santa Cristina, Selva di Val Gardena, Moena, Vigo, Canazei oraz główna wioska w dolinie, Ortisei gdzie od wieków trwa tradycja wyrobu ręcznie rzeźbionych drewnianych zabawek. Motywem dominującym w jego pejzażu są oryginalne formy szczytów, pojawiające się tu i ówdzie lub raczej skrywające się w skalnych labiryntach lodowce oraz doliny. W jednej z nich jest jezioro, którego wody na skutek obecności jednokomórkowych alg przybierają okresowo charakterystyczne czerwone zabarwienie, co jest zjawiskiem wyjątkowej rzadkości (dolina val di To vel). Tak więc zadziwiająca różnorodność pejzaży sprawia, że można mówić o oazie natury w wypadku Dolomitów Brenta. A oto jeszcze piękna dolina Rendena otaczająca gęstym i ciemnym lasem zachodnie zbocza Brenta, dalej typowo alpejska dolina Meledrio, która od przełęczy Campo Carlo Magno schodzi w kierunku doliny Sole (Słońca), a jeszcze kawałek dalej otwarta dolina Non z licznymi zamkami i uroczymi, tarasowatymi zboczami, pokrytymi sadami jabłoni. Do głównych ośrodków turystycznych w Dolomitach Brenta zaliczane są Molveno i Madonna di Campiglio. Doskonała organizacja turystyki, rozwinięta, nowoczesna baza czynią z Madonna di Campiglio ośrodek wypoczynkowy oraz centrum sportów zimowych o randze międzynarodowej.